و نيز آيا نشنيده‌اى كه مولايمان زين العابدين علىّ بن الحسين- صلوات اللَّه عليهما- وقتى شروع به طهارت نماز مى‌كرد، صورتش زرد شده، و بيم و هراس از مقام والاى پروردگار بر چهره‌اش نمايان مى‌شد.

پس آيا در ترازو و سنجش عقل جايز است كه حضرتش 7 با آنكه سالم و معصوم [از گناهان و عيوب و اشتباهات‌] بوده بهراسد، و تو در حالى كه بيمار دل هستى ايمن باشى؟

مسلّما هر كس كه مى‌خواهد براى گفتگوى خصوصى در محضر پادشاهى وارد شود، با اصلاح هر چيز كه ممكن است نگاه پادشاه بر آن بيافتد، و با هر چيز كه موجب قرب بيشتر در نزد او مى‌گردد، خود را آماده و مهيّا مى‌نمايد. و بدين گونه معلوم است كه نظر پاك و مقدّس خداوند- جلّ جلاله- متوجّه طهارت قلب از گناهان، و پاكيزگى اعضا و جوارح از زخمهاى گناهان است.

و ديگر اينكه: اگر بنده به تطهير دل و اعضا و جوارح از چركهايى كه در اثر بكار زدن آنها در غير هدفى كه براى آن آفريده شده، (يعنى عبادت و پرستش خداوند) اهتمام ورزد، يعنى از خداوند مالك رحمت طلب عفو و گذشت كند، يا با نيّت صادق، خالصانه توبه كند، همين اهتمام‌ورزيدن به امر مهمّ‌تر، لطف و كمكى از ناحيه پروردگار به او محسوب مى‌شود، و در نتيجه او را بهتر به تطهير كامل اعضا و جوارح با آب مى‌كشاند، و وقتى بعد از پاك نمودن آنها از گناهان، آنها را با آب نيز تطهير نمود، نسبت به اينكه با سلامتى از گناه در محضر مناجات پروردگار وارد شود، و نسيم عطر و بوى خوش آن مقام را استشمام نمايد، نزديكتر خواهد بود.