براى خدا يعنى معيارهاى زير:

1- تسليم خدا شدن 2- بسط عدالت، يعنى گسترش تساوى در حقوق حيات 3- حريت در اراده صالحه و عمل صالح.

و اين تحقق نمى‌يابد مگر وقتى كه ريشه‌هاى اختلاف يعنى: 1- بغى به غير حق 2- استخدام و تحكم زورمندان از زير دستان 3- اينكه ضعيف برده شدن براى قوى را بپذيرد، از بيخ كنده شود، پس هيچ اله بجز اللَّه نيست و هيچ ربى جز او نيست و هيچ حكمى جز براى خدا نيست. اين آن مطلبى است كه آيه:(أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَ لا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَ لا يَتَّخِذَ بَعْضُنا بَعْضاً أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ ...)، بر آن دلالت دارد و همچنين آيه زير كه مى‌فرمايد:(يا صاحِبَيِ السِّجْنِ أَ أَرْبابٌ مُتَفَرِّقُونَ خَيْرٌ؟ أَمِ اللَّهُ الْواحِدُ الْقَهَّارُ؟ ما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِهِ إِلَّا أَسْماءً سَمَّيْتُمُوها أَنْتُمْ وَ آباؤُكُمْ، ما أَنْزَلَ اللَّهُ بِها مِنْ سُلْطانٍ، إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ أَمَرَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ، ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ)[1] و آيه:(اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ الْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ، وَ ما أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا إِلهاً واحِداً، لا إِلهَ إِلَّا هُوَ)[2] و آياتى ديگر از اين قبيل.

كه در گفتگوهايى كه انبياى گذشته چون نوح، هود، صالح، ابراهيم، شعيب، موسى و عيسى ع با امت خود داشتند و قرآن آنها را حكايت نموده، از اين قبيل مضامين بسيار ديده مى‌شود، مانند كلامى كه از نوح حكايت نموده، كه در شكايت از قوم خود عرضه داشت:

پروردگارا اين مردم نافرمانيم كردند و پيروى از كسى نمودند كه مال و فرزندش جز بيشتر شدن خسارت، سودى به حالش نداشت [3] و گفتارى كه از هود خطاب به قومش حكايت نموده كه فرمود:(أَ تَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ آيَةً تَعْبَثُونَ؟ وَ تَتَّخِذُونَ مَصانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ؟ وَ إِذا بَطَشْتُمْ بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ)[4]، و گفتارى كه از صالح خطاب به قومش حكايت نموده كه فرمود:

[1] اى دو رفيق زندانى من، آيا رب‌هاى گوناگون بهتر است و يا اللَّه يگانه‌اى كه قهار است؟

نمى‌پرستيد مگر اسمايى را كه خود شما و پدرانتان تراشيده‌ايد و خداى تعالى هيچ دليلى بر خدايى آنها نازل نكرده و جز براى خدا حكمى نيست، و او حكم كرده كه به جز او كسى را نپرستيد و دين قيم و استوار همين است. سوره يوسف، آيه 39- 40 .

[2] نصارا احبار و رهبانان خود را رب خود پنداشتند و خدا و مسيح را هيچ كاره دانستند، با اينكه مامور نشده بودند مگر به اينكه معبودى يكتا را بپرستند، معبودى كه جز او معبود حقيقى نيست. سوره توبه، آيه 31 .

[3] سوره نوح، آيه 21 .

[4] آيا در هر مكانى بلند به بيهوده علامتى بنا مى‌كنيد و قصرهاى رفيع مى‌سازيد؟ مگر شما جاودانيد؟ و چون با زير دست خشم مى‌كنيد با سنگدلى و بى‌رحمى او را مى‌زنيد سوره شعراء، آيه 151 .