تحضيض و اهتمام

تحضيض و اهتمام

(تشويق به کارى و اهتمام به آن؛ از اسباب تقديم يک لفظ)

از جمله اسباب تقديم و تأخير، تحضيض تشويق به انجام کارى به خاطر توجه و اهتمام به آن مطلب و جلوگيرى از فراموشى يا وانهادن آن است؛ مانند پيش‌انداختن وصيت بر دَين در((... مِن بَعْدِ وَصِيَّةٍ يُوصِى بِهَا أَوْ دَيْنٍ...))(نساء// 11) . با اين که بايد نخست «دَين» را پرداخت، آن‌گاه به وصيت عمل نمود؛ اما خداوند براى ترغيب به وصيت کردن، در اين آيه؛ «وصيت» را بر «دَين» مقدم کرده است.