بنا بر اين قادر است موجودى بياورد كه نه از جن باشد و نه از انسان. از اين آيه بر- مى‌آيد كه غير از آنچه كه معلوم خداست، مقدور اوست، زيرا مى‌فرمايد: خلقى غير از جن و انس را مى‌تواند خلق كند، در حالى كه نكرده است.

(إِنَّ ما تُوعَدُونَ لَآتٍ‌): قيامت و حساب و بهشت و دوزخ و پاداش و كيفر و تفاوت درجات و مراتب اهل بهشت و دوزخ، همه واقع خواهند شد.

(وَ ما أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ‌): و شما از خداوند فوت نمى‌شويد يا اينكه سبقت نمى‌گيريد و از قلمرو و ملك و قدرت او خارج نميشويد. اعجاز اين است كه انسان كارى كند كه طرف مقابل از انجام آن ناتوان باشد و عاجزش كند. پس مقصود اين است كه شما نمى- توانيد خداوند را از زنده كردن مردگان و كيفر گنهكاران عاجز كنيد.

(قُلْ يا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلى‌ مَكانَتِكُمْ‌): بگو: اى مردم، بقدر منزلت و به اندازه تمكن خود كار كنيد. يعنى بر كفر خود ثابت بمانيد. در اينجا فعل امر را براى تهديد بكار برده است. برخى گويند: يعنى براه خود كار كنيد. جبائى گويد: يعنى بر حال خود كار كنيد و بر حال كفر باقى بمانيد كه من كيفر شما را مى‌دهم.

(إِنِّي عامِلٌ‌): من كه پيامبر خدايم بدستورش عمل مى‌كنم. ابو مسلم گويد: يعنى من كه خدايم بوعده‌ام عمل مى‌كنم. معناى اول صحيح‌تر است.

(فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ تَكُونُ لَهُ عاقِبَةُ الدَّارِ): بزودى مى‌دانيد كه كداميك از ما در پيشگاه خدا سرانجام نيكو داريم و به بهشت مى‌رويم. برخى گويند: يعنى ميدانيد كه در دنيا كداميك پيروز خواهيم شد.

(إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الظَّالِمُونَ‌): ستمكاران بمقصد خود نمى‌رسند. در اينجا بجاى كافران، ستمكاران مى‌گويد، زيرا در جاى ديگر مى‌فرمايد: «كافران ستمكارند» (بقره 254)