2- كفران و ناسپاسى نعمت، گناهى است بزرگ و مستوجب عذاب و عقاب است.

3- بندگان در حركات و رفتار خود، آزاد و مختارند و كارهاى آنها از طرف خودشان است زيرا اگر چنين نبود مذمّت و سرزنش معنى نداشت و فرستادن پيامبران و كتاب‌ها لغو و بيهوده بود.

(وَ آمِنُوا بِما أَنْزَلْتُ مُصَدِّقاً ...) اين آيات نيز خطاب به يهود كرده ميفرمايد بقرآن كه از طرف خدا بر محمّد 6 نازل شده است ايمان بياوريد در حالى كه آن كتاب تصديق كننده تورات شماست و در حقيقت ايمان بقرآن، ايمان بتورات است زيرا همانطور كه در قرآن كريم به نبوّت پيامبر اسلام تصريح شد و اعتراف به آن را واجب دانسته است همچنين تورات و انجيل به آمدن آخرين پيامبر، بشارت داده و صفات حضرتش را بيان كرده‌اند. پس قرآن مصدّق آن كتاب‌ها است.

بعضى گفته‌اند: تصديق قرآن، نسبت به تورات از اين جهت است كه به حقانيت و آسمانى بودن آن، اعتراف ميكند.

ولى قول اول بهتر است زيرا اين آيات مى‌خواهد بر آنان حجّت و دليل بياورد كه چرا بقرآن ايمان نمى‌آوريد در حالى كه قرآن همانند كتاب‌هاى آسمانى شما صفات پيامبر خاتم را بيان ميكند.

(وَ لا تَكُونُوا أَوَّلَ كافِرٍ بِهِ‌)- شما اول كافر بآن نباشيد با توجه به اينكه اولين دسته مخالف و منكر آن حضرت قريش بودند نه يهود آيه را بچند صورت تفسير كرده‌اند.

1- كافر در ميان اهل كتاب.

2- شما در گروه پيشروان كفر نباشيد تا مردم بدنبال شما آيند (از ابى العاليه) 3- شما از منكران صفت پيامبر نباشيد (از ابن جريح) بنا بر اين قول، ضمير «به» برسول اكرم باز ميگردد.

4- شما اولين كسى نباشيد كه كتاب دينى خود و تورات را رها كنيد كه در آن‌