responsiveMenu
فرمت PDF شناسنامه فهرست
   ««صفحه‌اول    «صفحه‌قبلی
   جلد :
صفحه‌بعدی»    صفحه‌آخر»»   
   ««اول    «قبلی
   جلد :
بعدی»    آخر»»   
نام کتاب : ترجمه تفسیر المیزان نویسنده : علامه طباطبایی    جلد : 4  صفحه : 597
علاوه بر این که اگر فضیلتى براى خود ذکر مى کنند که به راستى داراى آن باشند، باز هم به خدا افترا بسته اند، چون همان طور که گفتیم با این عمل خود، شریکى را به خدا نسبت داده اند، در حالى که خدا در ملکش ‌ شریک ندارد: ((و لم یکن له شریک فى الملک )).
وَ کَفَى بِهِ إِثْماً مُّبِیناً
یعنى اگر در تزکیه و خودستایى جز به خدا افترا بستن ، هیچ گناه دیگرى نبود، همین یکى کافى است در گناه بودنش گناهى روشن ، و اگر از این گناه تعبیر به اثم کرد، با این که ممکن بود به کلماتى دیگر از قبیل معصیت و ذنب و خطا و امثال آن تعبیر بیاورد، براى این بود که رعایت مناسبت با مورد یعنى شرک ورزیدن به خدا شده باشد، چون کلمه (اثم ) به معناى آن فعل زشتى است که انسان را از رسیدن به خیرات باز مى دارد، و رسیدن خیرات را کند و دور مى سازد، و شرک به خدا چنین گناهى است ، چون از نزول رحمت جلوگیرى مى کند، و از این جهت که کفر نیز هست مانع از مغفرت مى شود هم چنان که در آیه قبل فرمود: (خدا نمى آمرزد این گناه را که به وى شرک بورزند، و اما گناهان ما دون آن را از هر کس که بخواهد مى آمرزد و بعد از این جمله فرمود: و کسى که به خدا شرک بورزد اثمى عظیم را به خدا افترا بسته است ).
أَ لَمْ تَرَ إِلى الَّذِینَ أُوتُوا نَصِیباً مِّنَ الْکتَبِ یُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَ الطغُوتِ...
کلمه (جبت ) و نیز کلمه : (جبس ) به معناى هر چیزى است که در آن خیرى نباشد، ولى بعضى گفته اند: به معناى هر چیزى که به جاى خداى تعالى پرستیده شود نیز هست .
کلمه (طاغوت ) در اصل مانند کلمه طغیان مصدر بوده ، ولى بسیار مى شود که به معناى فاعل استعمال مى شود، ولى بعضى گفته اند طاغوت به معناى هر معبودى است که به جز خداى تعالى پرستیده شود.
این آیه شریفه از وقوع حادثه اى خبر مى دهد، که در آن واقعه ، بعضى از اهل کتاب به نفع مشرکین و علیه مؤ منین قضاوت کرده و گفته اند: مشرکین هدایت یافته تر از مؤ منین و راهشان هدایت گرتر از راه مؤ منین است ، با این که نزد مؤ منین چیزى به جز دین توحید نبود، دینى که در قرآن نازل شد، و قرآنى که مصدق کتب ایشان بود، و نزد مشرکین چیزى به جز ایمان به جبت و طاغوت نبود، جبت و طاغوتى که خداى تعالى آن را به ایشان نسبت داده و سپس به همین جرم لعنتشان کرده ، و فرمود: ((اولئک الذین لعنهم الله ...)).


نام کتاب : ترجمه تفسیر المیزان نویسنده : علامه طباطبایی    جلد : 4  صفحه : 597
   ««صفحه‌اول    «صفحه‌قبلی
   جلد :
صفحه‌بعدی»    صفحه‌آخر»»   
   ««اول    «قبلی
   جلد :
بعدی»    آخر»»   
فرمت PDF شناسنامه فهرست