responsiveMenu
فرمت PDF شناسنامه فهرست
   ««صفحه‌اول    «صفحه‌قبلی
   جلد :
صفحه‌بعدی»    صفحه‌آخر»»   
   ««اول    «قبلی
   جلد :
بعدی»    آخر»»   
نام کتاب : ترجمه تفسیر المیزان نویسنده : علامه طباطبایی    جلد : 3  صفحه : 354
اینطور تعبیر کرد که ((لعنت را بر دروغگو قرار دهیم )) و نفرمود: ((درخواست کنیم )) چون استجابت شدن و نشدن درخواست معلق است .
((الکاذبین )) این کلمه به خاطر اینکه در سیاق عهد واقع شده الف و لام آن ، الف و لام عهد است ، یعنى همان دروغگویان معهود، نه استغراق و یا جنس و نمى خواهد بفرماید تمام دروغگویان دنیا و جنس ‌ آنان را نفرین کنیم ، بلکه دروغگویانى را نفرین کنیم که در این ماجرا در یکى از دو طرف مباهله قرار دارند، یا در طرف ((اسلام )) و یا در طرف ((مسیحیت )) قرار گرفته اند، اسلام مى گفت : هیچ معبودى غیر خدا نیست و عیسى (علیه السلام ) بنده خدا و رسول او است ، مسیحیت مى گفتند: عیسى خودش اللّه و یا پسر اللّه است و یا اللّه سومى از سه خدا است .

اهل بیت پیامبر(صلوات اللّه علیهم ) در دعوى و دعوترسول اللّه شریک بودند و این ازبزرگترین مناقب است
و بنابراین پس این معنا روشن است که اگر ادعا و مباهله اى بر سر آن ، بین شخص رسول خدا (صلى اللّه علیه و آله ) و بین جمعیت نصارا بود یک طرف شخص واحد و طرف دیگر جمعیتى بود، لازم بود در آیه تعبیرى بیاورد که قابل انطباق بر مفرد و جمع باشد، مثلا بفرماید: ((فنجعل لعنه اللّه على من کان کاذبا))، (لعنت خدا را بر کسى قرار دهیم که دروغگو بوده باشد)، ولى اینطور نفرموده ، معلوم مى شود دروغگوئى که نفرین شامل حالش مى شود جمعیتى است که در یک طرف این محاجه قرار گرفته ، حال یا در طرف رسول خدا (صلى اللّه علیه و آله ) و یا در طرف نصارا، و این خود دلیل بر این است که همه حاضران در مباهله ، شریک در ادعا هستند، چون کذب همواره در ادعا است ، پس ‌ هرکس که با رسول خدا (صلى اللّه علیه و آله ) بوده ، یعنى على و فاطمه و حسنین (علیهم السلام ) در دعوى رسول خدا (صلى اللّه علیه و آله ) و در دعوتش شریک بودند و این از بالاترین مناقبى است که خداى تعالى اهل بیت پیامبرش (علیهم السلام ) را به آن اختصاص داده ، همچنانکه مى بینیم در آیه شریفه از اهل بیت تعبیر به ((انفس )) و ((نساء)) و ((ابناء)) کرده یعنى این چند تن را از میان همه مردان و زنان و فرزندان خصوص اهل بیت را جان رسول خدا (صلى اللّه علیه و آله ) و زنى که منتسب به رسول خدا (صلى اللّه علیه و آله ) است و فرزندان رسول خدا (صلى اللّه علیه و آله ) خوانده .
حال اگر بگوئى همین چند سطر قبل ، خودت گفتى که اطلاق لفظ ((جمع )) در مورد مفرد در قرآن کریم بسیار است و در آیه مورد بحث هم کلمه جمع (نساء) را بر فاطمه (علیهاالسلام ) اطلاق کرده ، پس چه مانعى دارد که استعمال لفظ ((کاذبین )) را هم به همین نحو در یک فرد، صحیح بدانیم یعنى بگوئیم در طرف مسیحیت منظور همه آن دروغگویان است و در طرف رسول خدا (صلى اللّه علیه و آله ) شخص ‌ آن جناب ، که بنابراین دیگر على و فاطمه و حسنین (علیهم السلام ) شریک در دعوى و در نتیجه شریک در نفرین نیستند.


نام کتاب : ترجمه تفسیر المیزان نویسنده : علامه طباطبایی    جلد : 3  صفحه : 354
   ««صفحه‌اول    «صفحه‌قبلی
   جلد :
صفحه‌بعدی»    صفحه‌آخر»»   
   ««اول    «قبلی
   جلد :
بعدی»    آخر»»   
فرمت PDF شناسنامه فهرست