responsiveMenu
فرمت PDF شناسنامه فهرست
   ««صفحه‌اول    «صفحه‌قبلی
   جلد :
صفحه‌بعدی»    صفحه‌آخر»»   
   ««اول    «قبلی
   جلد :
بعدی»    آخر»»   
نام کتاب : ترجمه تفسیر المیزان نویسنده : علامه طباطبایی    جلد : 19  صفحه : 628
قَالُوا سبْحَنَ رَبِّنَا إِنَّا کُنَّا ظلِمِینَ

این جمله حکایت تسبیح صاحبان باغ مذکور است که بعد از ملامت آن شخص میانه رو متوجه خطاى خود شده ، خدا را تسبیح کردند، و گفتند: خدا را از شرکایى که در سوگند خود برایش اثبات کردیم منزه مى داریم ، تنزیهى نگفتنى ، و اعتراف داریم که یگانه رب ما اوست و او است که با مشیت خود امور ما را تدبیر مى کند، آرى ما در اثبات شریکها براى او ستمکار بودیم .
بنابر این ، جمله مورد بحث ما هم تسبیح خدا است ، و هم اعترافشان است به اینکه در اثبات شرکا برنفس خود ستم کرده اند.
و بنابر آن قول دیگر که نقل کردیم جمله مورد بحث توبه و اعتراف ایشان است به اینکه هم به خود ستم کردند و هم به فقرا.
فَأَقْبَلَ بَعْضهُمْ عَلى بَعْضٍ یَتَلَوَمُونَ

پس رو به یکدیگر نهاده بعضى بعض دیگر را به خاطر ظلمى که مرتکب شدند به باد ملامت گرفتند.
قَالُوا یَوَیْلَنَا ... رَغِبُونَ

کلمه ((طغیان )) که اسم فاعل ((طاغى )) از آن مشتق شده به معناى تجاوز از حد است و ضمیر در ((منها)) به کلمه ((جنه )) آن هم به اعتبار میوه اش برمى گردد، چون منظورشان این بوده که امید است پروردگار ما چیزى بهتر از میوه هایى که سوختند به ما بدهد.
و معناى آیه این است که : صاحبان باغ بعد از آنکه به ظلم و طغیان خود متوجه شدند گفتند: اى واى بر ما که ما مردمى متجاوز از حد بودیم ، و پا از گلیم عبودیت فراتر نهادیم ، براى اینکه براى پروردگار یکتاى خود اثبات شریک کردیم ، و او را یگانه در ربوبیت ندانستیم ، و ما امیدواریم پروردگارمان بهتر از آن جنت که طائفى از عذاب ، سیاهش کرد و سوزاند، چیزى به ما بدهد، چون ما دیگر از هر چیزى دیگرى دل بریدیم ، و دل به او بستیم .
کَذَلِک الْعَذَاب وَ لَعَذَاب الاَخِرَةِ أَکْبرُ لَوْ کانُوا یَعْلَمُونَ

کلمه ((العذاب )) مبتداى موخر، و کلمه ((کذلک )) خبر مقدم است ، و تقدیرش ((العذاب کذلک )) است ، یعنى نمونه عذابى که ما بشر را از آن زنهار مى دهیم عذاب اصحاب باغ است . و حاصلش این شد که خداى تعالى انسان را با مال و اولاد امتحان مى کند، و انسان به وسیله همین مال و اولاد طغیان نموده مغرور مى شود و خود را بى نیاز از پروردگار احساس نموده ، در نتیجه اصلا پروردگار خویش را فراموش ‌ مى کند، و اسباب ظاهرى و قدرت خود را شریک خدا مى گیرد، و قهرا جرات بر معصیت پیدا مى کند، در حالى که غافل است از اینکه عذاب و وبال عملش دورا دور او را گرفته ،



نام کتاب : ترجمه تفسیر المیزان نویسنده : علامه طباطبایی    جلد : 19  صفحه : 628
   ««صفحه‌اول    «صفحه‌قبلی
   جلد :
صفحه‌بعدی»    صفحه‌آخر»»   
   ««اول    «قبلی
   جلد :
بعدی»    آخر»»   
فرمت PDF شناسنامه فهرست