responsiveMenu
فرمت PDF شناسنامه فهرست
   ««صفحه‌اول    «صفحه‌قبلی
   جلد :
صفحه‌بعدی»    صفحه‌آخر»»   
   ««اول    «قبلی
   جلد :
بعدی»    آخر»»   
نام کتاب : ترجمه تفسیر المیزان نویسنده : علامه طباطبایی    جلد : 12  صفحه : 420
لیکن نحات بصریین حذف موصول را جایز ندانسته اند، و ناگزیر در آیه مورد بحث تقدیر را ((و من ثمرات النخیل و الاعناب شى ء تتخذون منه )) دانسته اند.
و یا آنکه جمله فعلیه بوده و عطف بر جمله ((انزل من السماء ماء)) است ، همچنانکه جمله فعلیه ((و اوحى ربک )) عطف به آن است و بنا بر این ، تقدیر چنین است : ((انزل من السماء ماء و خلق لکم - و یا - آتاکم من ثمرات النخیل و الاعناب )) آن وقت ((جمله تتخذون منه ...)) بدل از آن محذوف و یا جمله اى استینافیه خواهد بود، گویا شخصى پرسیده : ما از انگور و خرما چه استفاده اى مى کنیم ؟ در جواب فرموده : ((از آن سکر و رزق حسن مى گیرید)) و اگر ضمیر آن دو یعنى ((نخیل و اعناب )) را مفرد آورده با اینکه باید مى فرمود: ((تتخذون منهما)) براى این بود که در سابق گفتیم چیز بسیار را یک چیز حساب کرده ، مانند جمله ((مما فى بطونه )) در آیه قبلى با اینکه مرجع ضمیر، کلمه انعام است که جمع مى باشد اما ضمیر را مفرد آورده است .
و معناى جمله ((تتخذون منه سکرا و رزقا حسنا)) این است که از آنچه ذکر شد، از میوه هاى نخل و انگور چیزى مى گیرند که مانند شراب با تمام انواعى که دارد مسکر است ، و رزق پاکیزه و خوب ، از قبیل مویز و شیره و غیر ذلک از چیزهایى که آذوقه به شمار مى رود.
عدم دلالت جمله : ((تتخذون منه سکرا و رزقا حسنا)) بر مباح بودن مسکرات
این آیه شریفه نمى خواهد بفرماید مسکرات ، حلال و مباح است ، و حتى نمى خواهد بگوید کار خوبى مى کنید که از میوه هاى مذکور مسکر مى گیرید، بلکه ممکن است بگوییم دلالت بر زشتى این کار دارد چون شراب گرفتن را در مقابل اتخاذ رزق خوب قرار داده ، تا بفهماند شراب رزق حسن نیست ، ولى اگر این دلالت را قبول نکنیم آن را نیز قبول نداریم ، زیرا اصلا آیه شریفه در مقام بیان حلال و حرام نیست ، بلکه در این مقام است که منافعى را که بشر آن روز از این میوه ها مى بردند بشمارد، و بفرماید همه این انتفاعات از نعمتهاى خداست و از ذکر آن نتیجه توحید را بگیرد، چون آیه شریفه در مکه نازل شده و خطابش به مشرکین است .
و بنا بر این ، آیه متضمن حکم شرعى نیست ، تا بگوییم با آیه تحریم شراب نسخ شده یا نشده است ، و با همین بیان فساد گفتار آن کسى که گفته : آیه مورد بحث با آیه سوره مائده نسخ شده و به قتاده هم نسبت داده اند روشن مى گردد.



نام کتاب : ترجمه تفسیر المیزان نویسنده : علامه طباطبایی    جلد : 12  صفحه : 420
   ««صفحه‌اول    «صفحه‌قبلی
   جلد :
صفحه‌بعدی»    صفحه‌آخر»»   
   ««اول    «قبلی
   جلد :
بعدی»    آخر»»   
فرمت PDF شناسنامه فهرست