--) همين مدخل، عصمت انبيا، عصمت اولواالامر و عصمت اهلبيت عليهم
السلام
3. عصمت در تبليغ وحى
--) همين مدخل، عصمت انبيا
4. عصمت در دريافت وحى
--) همين مدخل، عصمت انبيا
عصيان
--) گناه
عطارد/ سيّاره
--) سيّاره
عطش
--) تشنگى
عظيم/ اسماوصفات
اين اسم و صفت الهى، صفت مشبّهه به معناى بزرگ شمردن و تمجيد كردن
و تجليل نمودن است و خداوند را از آن جهت عظيم گويند كه براى عظمت او ابتدا و
بدايتى نباشد و از براى جلالت قدر او، انتها و نهايتى نباشد. صفت عظيم شش بار به
عنوان صفت اللّه، ربّ و علىّ در قرآن استعمال شده است.[1]
... وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ.
بقره (2) 255
نيز--)
42/ 4؛ 56/ 74 و 96؛ 69/ 33 و 52
عفّت
عفّت، حالتى از حالتهاى نفس است كه با وجود آن، شهوت نمىتواند بر
نفس غلبه كند.[2] بنابراين خوددارى نفس از شهوات
نفسانى و تمايلات غير شايسته، در هر شخص و در هر موضوع، عفّت ناميده مىشود.[3] عفّت، انقياد قوّه شهويّه، در مقابل
امر و نهى عقل، همچون ازدواج و خوردن در حد اعتدال عقلى و عرفى است.[4] در اين مدخل از واژههاى «عفّ»،
«طيّب»، «حفظ»،
«حصّن»، «حجب»،
«قاصراتالطّرف»، «حيا»،
«طهارت» و مشتقّات آنها و به مفهوم مخالف، از واژههايى چون «تبرّج»،
«فحشا»، «دَعا» [درخواست كار زشت]، «شهوت»،
«زنا»، «بغى»،
«رفث»، «محيض»،
«طمث»، «مسّ» و مشتقّاتشان استفاده شده است.
اهمّ عناوين: آثار عفّت، بى عفّتى، پاداش عفّت، عفيفان و نشانههاى
عفّت.